Yenice haber ve yaşam portalı

Bilgi Köşesi

Ad Sponsor

Haber Kategorileri

Online Olan Üyeler

  • Bugün giriş yapan üye bulunmamaktadır.
Toplam Online Üye: [0]

....

elemim şehrim
 
Zaman bir kibrit gibi yanıp sönerken bir gece yarısı yaşlı ölülerin arasında dolaşıyorum.Gökyüzünün mavisi,dalların yeşili, kaldırımın yosunları gülüyor paramparça halime.Şehrin her taşında hissettiğim bin bir dejavu acımsayarak bakıyor elemden şişmiş, morarmış gerdanıma...
    Yalnızım, bunca derdim, acım, ölümüm, düşkünlüğüm, nasıl oluyor da küçücük bir kelimeye ya da ummanlar kadar sonsuz bir dipsiz kuyuya sığabiliyor.
Beni bu şehirde bin bir acıyla yapayalnız bırakıp, arkalarına bile bakmadan ruhumu da yanlarına alıp, sisler içine giden ismini unuttuğum insanlar gibi gitmek isterim. Tanıdığım tanımadığım herkesi unutarak gitmek...
Yıllardır yapamadığım, ismini sadece masallarda duyduğum gitmek.Ruhumu, adımı, sevdiklerimi unutup gitmek.
Ben gidemem. Yapamam arkadaş! Sen git! Ben bu şehrin her güzel kızına, yosun tutmuş taşına,her doğan güneşine ve bana uzanan her nasırlı eline bağlanmışım. Her kör noktam, bu şehrin kaldırım taşları arası arasına sıkışmış. Zincirle bağlandığım bu şehre önceleri acıyarak sonraları milyon pişmanlıklarımla baktım.Ruhani bir ömür sürdüğüm şehirde artık güneş doğmuyor. Acı şeyler yaşadım bu şehirde, öldüm. Şehrin her adımında bacaklarımı tutup hep geriye hayata döndürmeye çalışan anılarımdan bir türlü kurtulamadım. Çoktan ruhu ölmüş bir insan nasıl bedenini tekrar öldürebilir ki? Çoktan ruhu ölmüş bir beden nasıl olur da ruhunu gömecek bir yer bulamaz? Yüzyıllar önce her şeyim dediği bedeni kaybedince dünyaya ve yaşama kendini soyutlamış, hiçbir şeyde umudu kalmamış bir insan, nasıl olur da ileriyi görebilir? Gelecek günler için hangi güzel düşleri kurabilir? O insan için siyahtan, karanlıktan başka bir renk var mıdır ki? Bu tertemiz insan için sonbahar sarısının, baharın mavisinin, kışın beyazının ne önemi var ki?
        Bu dünyada acı çekmek için görevlendirilmiş beden, onu yaratana isyan edemez, soru soramaz! Düşünemez...´´Ben bu yaşam denen tiyatroyu oynamıyorum, gidiyorum´´diyemez... Oynamak zorunda.
Çoktan ölmüş insanlar, çoktan umutlarını ve hayallerini kaybetmiş insanlardır
Oysa ben ölmedim, yaşıyorum. Ruhum hala bende ve yüzyıllardır avuçlarımda tuttuğum umutlarımı da yaşatıyorum. Hala nefes alabiliyorlar..
 
                                         g ö k h a n                  s a r ı b ı y ı k
10HAZİRAN2010

gökhan sarıbıyık

« Geri Yukarı Facebook'ta PaylaşYazar'a Mesaj Gönder

Yorumlar

  • gökhan ceylan

    2010-06-18 17:21:50

    Yazılarınızdan dolayı Yenice haber ve yaşam portalı adına teşekkür ederim...

Sende düşünceni yaz

Yorum yazabilmek için lütfen sağ köşeden giriş yapınız.